Δήλωση για το πόρισμα της ΕΑΔ
——-
Η κυβέρνηση οφείλει με κατεπείγουσες διαδικασίες και τουλάχιστον μέχρι την οριστική διερεύνηση: αφενός να κινήσει διαδικασίες τοποθέτησης σε αργία των εμπλεκόμενων και αφετέρου να διευρύνει το φάσμα του ελέγχου στο πλήρες εύρος της δραστηριότητας.
———
Η Εθνική Αρχή Διαφάνειας (ΕΑΔ), μας δικαιώνει για όλα όσα λέγαμε τόσο προεκλογικά όσο και κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στο Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου.
Αφού, ο επί 23 χρόνια νομάρχης και περιφερειάρχης, δεν είχε το πολιτικό θάρρος να πει στους πολίτες που τον ψήφιζαν τόσα χρόνια τα πειθαρχικά παραπτώματα που εντόπισε η ΕΑΔ, το έκανε η ίδια η Αρχή απαντώντας (έστω και περιληπτικά για την ώρα), δημόσια στο αίτημα που πρώτη η παράταξή μας υπέβαλε.
Ερευνώντας ένα – μικρό μόλις στην πραγματικότητα – μέρος της δραστηριότητας του Περιφερειάρχη Ηπείρου, διέγνωσε δεκατέσσερα (14) πειθαρχικά παραπτώματα, τα οποία και στέλνει για πειθαρχικό έλεγχο αλλά και ποινική διερεύνηση.
Τα 14 παραπτώματα, αποτελούν μια επίσημη τεκμηρίωση αλλά και (ξανατονίζω) ένα ελάχιστο μέρος της διοίκησης δεκαετιών πλέον από τον κ. Καχριμάνη.
Μιας διοίκησης που παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές δημόσιας διοίκησης, όπως η αρχή της ισονομίας, της χρηστής διοίκησης, της αιτιολόγησης, και της αμεροληψίας.
Μιας διοίκησης που αγνοεί οποιοδήποτε σεβασμό στα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου και κυριότερα ευθύνεται για την (υπ)ανάπτυξη της περιοχής.
Τα 14 πειθαρχικά παραπτώματα και η παραπομπή στα αρμόδια όργανα αλλά και στην εισαγγελία εφετών Αθηνών, ρίχνουν επίσημο ΦΩΣ στις πρακτικές του νυν Περιφερειάρχη Ηπείρου.
Πρώτοι του ζητήσαμε να παραιτηθεί πριν ακόμη όλα αυτά έρθουν στην επιφάνεια, όταν οι συνθήκες έδειχναν ανώδυνες.
Η κυβέρνηση οφείλει, με δεδομένο την τεκμηριωμένη πλέον διάγνωση αυτών των πρακτικών και από δική της Ανεξάρτητη Αρχή, αφενός να διερευνήσει περαιτέρω δραστηριότητες και αφετέρου να κινηθεί με κατεπείγουσες διαδικασίες, καθώς δεν νοείται σε ευνομούμενο κράτος άνθρωποι με τόσο βαριές κατηγορίες να συνεχίζουν να διοικούν, να αποφασίζουν για τις τύχες του τόπου, τη διαχείριση δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά και να έχουν δεσπόζουσα θέση ως προς την υπόθεση, τόσο επικοινωνιακά όσο και ουσιαστικά.
Η κυβέρνηση οφείλει με κατεπείγουσες διαδικασίες και τουλάχιστον μέχρι την οριστική διερεύνηση: αφενός να κινήσει διαδικασίες τοποθέτησης σε αργία των εμπλεκόμενων και αφετέρου να διευρύνει το φάσμα του ελέγχου στο πλήρες εύρος της δραστηριότητας.
Είτε αιρετός, είτε επιλεγμένος, είτε τοποθετημένος, κανένας που διοικεί δημόσιες δομές δεν μπορεί να συνεχίζει με τέτοιο πέπλο επάνω του και κυρίως, με τέτοια λογική δημόσιας διοίκησης.
